Find the word definition

Wikipedia

Hoc (programming language)

hoc, an acronym for High Order Calculator, is an interpreted programming language that was used in the 1984 book The Unix Programming Environment to demonstrate how to build interpreters using Yacc.

hoc was developed by Brian Kernighan and Rob Pike as a glorified interactive calculator. Its basic functionality is to evaluate floating-point numerical expressions, e.g., "1+2*sin(0.7)". Then, variables were added, conditionals, loops, user-defined functions, simple IO, and more, using a syntax resembling C.

An improved hoc interpreter was included in Eighth Edition Research Unix in 1985, but it has not been generally adopted by commercial Unix systems or by Linux distributions. Instead, the earlier calculator languages dc and bc have become widespread on those systems. hoc survived and continued to evolve as part of the Plan 9 operating system. Several improved versions of Hoc were released as free software by Bell Labs and other individuals (see list below). hoc is used as the primary scripting language for the Neuron simulator.

Hoc

Hoc may refer to:

  • Hellenic Olympic Committee, one of the oldest National Olympic Committees.
  • Hoc (Beowulf), a Danish King from Beowulf.
  • Hoc (programming language), a calculator and programming language.
  • Hypertrophic (Obstructive) cardiomyopathy, but HCM is the more common and accepted acronym for that condition.
  • House of Commons
  • Hooked on Classics

Hoc is also the Latin word for this, used in English especially in the phrase ad hoc.

Douglas Harper's Etymology Dictionary

hoc

Latin, literally "this."

Wiktionary
WordNet
The Collaborative International Dictionary
Longman Dictionary of Contemporary English

Usage examples of "hoc".

Id tulit factum graviter Indutiomarus, suam gratiam inter suos minui, et, qui iam ante inimico in nos animo fuisset, multo gravius hoc dolore exarsit.

Postero die contione habita rem gestam proponit, milites consolatur et confirmat: quod detrimentum culpa et temeritate legati sit acceptum, hoc aequiore animo ferendum docet, quod beneficio deorum immortalium et virtute eorum expiato incommodo neque hostibus diutina laetatio neque ipsis longior dolor relinquatur.

Hostes re nova perterriti muro turribusque deiecti in foro ac locis patentioribus cuneatim constiterunt, hoc animo ut si qua ex parte obviam contra veniretur acie instructa depugnarent.

In hoc medio cursu est insula, quae appellatur Mona: complures praeterea minores subiectae insulae existimantur, de quibus insulis nonnulli scripserunt dies continuos triginta sub bruma esse noctem.

Toto hoc in genere pugnae, cum sub oculis omnium ac pro castris dimicaretur, intellectum est nostros propter gravitatem armorum, quod neque insequi cedentes possent neque ab signis discedere auderent, minus aptos esse ad huius generis hostem, equites autem magno cum periculo proelio dimicare, propterea quod illi etiam consulto plerumque cederent et, cum paulum ab legionibus nostros removissent, ex essedis desilirent et pedibus dispari proelio contenderent.

Cassivellaunus, ut supra demonstravimus, omni deposita spe contentionis dimissis amplioribus copiis milibus circiter quattuor essedariorum relictis itinera nostra servabat paulumque ex via excedebat locisque impeditis ac silvestribus sese occultabat, atque eis regionibus quibus nos iter facturos cognoverat pecora atque homines ex agris in silvas compellebat et, cum equitatus noster liberius praedandi vastandique causa se in agros eiecerat, omnibus viis semitisque essedarios ex silvis emittebat et magno cum periculo nostrorum equitum cum eis confligebat atque hoc metu latius vagari prohibebat.

Cassivellaunus hoc proelio nuntiato tot detrimentis acceptis, vastatis finibus, maxime etiam permotus defectione civitatum legatos per Atrebatem Commium de deditione ad Caesarem mittit.

Postremo quis hoc sibi persuaderet, sine certa re Ambiorigem ad eiusmodi consilium descendisse?

Sed ego nimirum, dum omnes excusationis causas colligo ne cum Caesare conferar, hoc ipsum crimen arrogantiae subeo, quod me iudicio cuiusquam existimem posse cum Caesare comparari.

Quorum etsi paucitatem contemnebat, tamen pertinaciam magna poena esse adficiendam iudicabat, ne universa Gallia non sibi vires defuisse ad resistendum Romanis, sed constantiam putaret, neve hoc exemplo ceterae civitates locorum opportunitate fretae se vindicarent in libertatem, cum omnibus Gallis notum esse sciret reliquam esse unam aestatem suae provinciae, quam si sustinere potuissent, nullum ultra periculum vererentur.

Faciunt hoc idem omnes eius equites paucosque nostros convertunt atque insequuntur.

Magnum hoc testimonium senatus erat universi conveniensque superiori facto.

Praeterea salutis causa rei familiaris commoda neglegenda: vicos atque aedificia incendi oportere hoc spatio ab via quoque versus, quo pabulandi causa adire posse videantur.

Quin etiam Caesar cum in opere singulas legiones appellaret et, si acerbius inopiam ferrent, se dimissurum oppugnationem diceret, universi ab eo, ne id faceret, petebant: sic se complures anuos illo imperante meruisse, ut nullam ignominiam acciperent, nusquam infecta re discederent: hoc se ignominiae laturos loco, si inceptam oppugnationem reliquissent: praestare omnes perferre acerbitates, quam non civibus Romanis, qui Cenabi perfidia Gallorum interissent, parentarent.

Iamque hoc facere noctu apparabant, cum matres familiae repente in publicum procurrerunt flentesque proiectae ad pedes suorum omnibus precibus petierunt, ne se et communes liberos hostibus ad supplicium dederent, quos ad capiendam fugam naturae et virium infirmitas impediret.